Desordes da inmunidade humana

O sistema inmunolóxico é un complexo notablemente eficaz que incorpora especificidade, inducibilidade e adaptación. No entanto, ás veces prodúcense fallos que poden agruparse, de forma xenérica, dentro das tres seguintes categorías: inmunodeficiencia, autoinmunidade e hipersensibilidade.


Inmunodeficiencias
A Inmunodeficiencia ocorre cando un ou máis dos compoñentes do sistema inmunolóxico están inactivos. A habilidade do sistema inmunolóxico de responder aos patóxenos vese diminuída nos adultos maiores. Nestes últimos as inmunorespostas empezan a decaer ao redor dos 50 anos.

En países desenvolvidos, a obesidade, o alcoholismo e o abuso de drogas ilegais son causas comúns dunha resposta inmune diminuída. Con todo, a malnutrición é a causa máis común da inmunodeficiencia en países en vías de desenvolvemento.

As inmunodeficiencias tamén poden ser herdadas ou adquiridas . A enfermidade granulomatosa crónica, na cal os fagocitos teñen problemas para destruír patóxenos, é un exemplo dunha herdanza, ou inmunodeficiencia conxénita. A SIDA e algúns tipos de cancro causan inmunodeficiencia adquirida.

Linfocito T infectado por VIH

Autoinmunidade
As respostas inmunes esaxeradas abarcan o outro extremo da disfunción inmunitaria, particularmente a desorde autoinmune. Aquí o sistema inmunitario falla en distinguir adecuadamente o propio do estraño e ataca a partes do propio organismo. En circustancias normais, moitas células T e anticorpos reaccionan con péptidos do propio organismo. Existen, con todo, células especializadas (localizadas no timo e na medula ósea)que participan na eliminación de linfocitos novas que reaccionan contra antíxenos propios, para previr así a autoinmunidade.


Hipersensibilidade
A hipersensibilidade é unha inmunoresposta que dana os tecidos propios do corpo. Está dividida en catro clases baseándose nos mecanismos involucrados e o tempo de desenvolvemento da reacción hipersensible. O tipo I de hipersensibilidade é unha reacción inmediata, relacionada con alerxias. Os síntomas van desde un malestar suave ata a morte.

O tipo II de hipersensibilidade prodúcese cando os anticorpos se lígan a antíxenos localizados sobre as células propias do paciente, marcándoas para a súa destrución. Tamén recibe o nome de hipersensibilidade dependente de anticorpos ou citotóxica.

Os inmunocomplexos depositados en varios tecidos desencadean a hipersensibilidade de tipo III. A hipersensibilidade de tipo IV (tamén coñecida como "hipersensibilidade de tipo retardado") xeneralmente tarda entre dous e tres días en desenvolverse. As reaccións de tipo IV están implicadas en moitas enfermidades autoinmunes e infecciosas, pero tamén inclúen dermatitis de contacto. Estas reaccións son mediadas polas células T, monocitos e macrófagos.

Bibliografía

Historia da inmunoloxía

A Immunoloxía é unha ciencia que examina a estrutura e función do sistema inmunolóxico. Orixínase na medicina e nos primeiros estudos sobre as causas da inmunidade ás enfermidades. A referencia máis antiga á inmunidade prodúcese durante a praga de Atenas no 430 a. C. Tucídides notou que algunhas persoas que se recuperaron dun brote anterior da enfermidade podían atender aos enfermos sen contraer a enfermidade por segunda vez. Esta observación de inmunidade adquirida foi logo utilizada por Louis Pasteur no desenvolvemento da vacinación e na súa Teoría microbiana da enfermidade. A teoría de Pasteur opoñíase ás teorías contemporáneas sobre as enfermidades. Non se confirmou que os microorganismos fosen a causa das enfermidades infecciosas ata 1891, cando Robert Koch enunciou os seus postulados, polos que recibiu o Premio Nobel en 1905. En 1901, co descubrimento do virus da febre amarela por Walter Reed, confirmouse que os virus son patógenos humanos.

Produciuse un gran avance na inmunología cara ao final do século XIX, grazas ao rápido desenvolvemento dos estudos de inmunidade humoral e de inmunidad celular.

Paul Ehrlich

Paul Ehrlich (n. Strehlen, Silesia (hoxe Strzelin, Polonia), 14 de marzo de 1854 - Hamburgo, 20 de agosto de 1915), foi un eminente bacteriólogo alemán, premio Nobel de Medicina en 1908.

Estudou na Universidade de Breslau (hoxe Wroclaw, Polonia) e máis tarde na de Estrasburgo, Friburgo de Brisgovia e Leipzig, onde acabou os seus estudos, doctorándose en 1878 cunha tese sobre a teoría e práctica da tinción histológica. A el débese a demostración da existencia da barreira hematoencefálica ao tintar con anilina o sangue dun ratón e demostrar que esta sustancia non tintaba o cerebro.

Comezou a traballar de axudante na clínica da Universidade de Berlín, sendo nomeado profesor auxiliar da mesma en 1889 e ao ano seguinte catedrático de medicina interna. Foi director do Hospital da Caridade, en Berlín, onde impulsou o campo da hematoloxía, desenvolvendo métodos para a detección e diferenciación de diversas enfermidades do sangue.

En 1896 foi nomeado director do Real Instituto Prusiano de Investigacións e Ensaios de Sueros, onde desenvolveu diversos métodos de tinción dos tecidos con anilina para estudar as reaccións microquímicas das toxinas. Unha das súas maiores innovacións consistiu no uso de diferentes tintes (azuis de metileno e de indofenol) como tintes selectivos para diferentes tipos de células. Neste sentido, foi o primeiro en investigar as vías do sistema nervioso, inxectando azul de metileno nas venas de coellos vivos, obtendo extraordinarios resultados experimentais ao tratar cun derivado azoico a animais que sufrían a enfermidade do sono. En 1904 curou un rato infectado de tripanosomiasis, inxectándolle na corrente sanguínea o colorante hoxe coñecido como vermello de trípano.

A súa principal contribución á medicina foi a teoría da inmunidade de cadea lateral, que establecía a base química para a especificidade da resposta inmunolóxica e que explica como os receptores da parte externa das células se combinan con toxinas para producir corpos inmunes capaces de combater a enfermidade. A súa teoría era que as células teñen na súa superficie moléculas receptoras específicas (cadeas laterales) que só se unen a determinados grupos químicos das moléculas de toxina; se as células sobreviven a esta unión, prodúcese un excedente de cadeas laterales, algunhas das cales son liberadas ao sangue en forma de antitoxinas circulantes (o que hoxe chamamos anticorpos).

Tamén fixo importantes achegas no campo da quimioterapia, que inclúen o descubrimento -en 1901- do 606 (por ser froito de 606 experimentos), a que el mesmo chamou bala máxica ou salvarsán (arsfenamina), unha preparación de arsénico orgánico empregada no tratamento da sífilis e da febre recurrente, e do neosalvarsán (neoarsfenamina). O neosalvarsán foi coñecido durante moito tempo como «Ehrlich 914» por tratarse do 914º composto preparado por Ehrlich e o seu axudante para combater esas enfermidades.

Ehrlich chamaba «balas máxicas» a estes preparados, xa que eran os primeiros compostos sintetizados que se usaban na curación das enfermidades infecciosas causadas por protozoos e outros seres unicelulares.

En 1908 compartiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina co bacteriólogo ruso Ilya Mechnikov en recoñecemento ao traballo de ambos no terreo da química inmunolóxica.

Inmunoloxía de tumores

Outro cometido importante do sistema inmunitario é o de identificar e eliminar células tumorais. As células transformadas dos tumores expresan antíxenos que non aparecen en células normais. O sistema inmunitario considera a estes antíxenos como estraños, o que ocasiona que as células inmunitarias ataquen ás células tumorais transformadas. Os antíxenos expresados polos tumores poden ter varias orixes; algúns derivan de virus oncóxenos como o papilomavirus humano, que ocasiona cancro de colo uterino mentres que outros son proteínas propias do organismos que se presentan en baixos niveis en células normais, pero que alcanzan altos niveis en células tumorais. Un exemplo é un enzima chamado tirosinasa que, cando se expresa en altos niveis, transforma a certas células da pel (melanocitos) en tumores chamados melanomas.

A principal resposta do sistema inmunolóxico é destruír as células anormais por medio de células T asasinas, algunhas veces con asistencia de células T axudantes. Ás veces xéranse anticorpos contra as células tumorais, o que permite que sexan destruídas polo sistema do complemento.

No entanto, algunhas células tumorais evaden a acción do sistema inmunitario e xeran cancros.

Pode desenvolverse tolerancia inmunolóxica fronte aos antíxenos tumorais, de forma que o sistema inmunitario deixa de atacar ás células tumorais.

Memoria inmunolóxica

Cando as células B e T son activadas e comezan a replicarse, algúns dos seus descendentes convertiranse en células de memoria cun longo periodo de vida. Ao longo da vida dun animal, estas células recordarán cada patóxeno específico que se atoparon e poden desencadear unha forte resposta se detectan de novo a ese patóxeno concreto. Isto é "adaptativo" porque ocorre durante o tempo de vida dun individuo como unha adaptación a unha infección por ese patóxeno e prepara ao sistema inmunitario para futuros desafíos. A memoria inmunolóxica pode ser pasiva e de curta duración ou activa e de longa duración.

Inmunidade pasiva
A inmunidad pasiva é xeralmente de curta duración, dende uns poucos días a algúns meses. Os recén nacidos non tiveron unha exposición previa aos microbios e son particularmente vulnerables ás infeccións. A nai proporciónalles varias capas de protección pasiva. Durante o embarazo, un tipo particular de anticorpo é transportado da nai ao bebé directamente a través da placenta, así os bebés humanos teñen altos niveis de anticorpos xa dende o nacemento e co mesmo rango de especificidade contra antíxenos que a súa nai. O leite materno tamén contén anticorpos que ao chegar ao intestino do bebé protéxeno de infeccións ata que este poida sintetizar os seus propios anticorpos.

Todo isto é unha forma de inmunidade pasiva porque o feto, en realidade, non fabrica células de memoria nin anticorpos, só os toma prestados da nai. En medicina, a inmunidade protectora pasiva pode ser tamén transferida artificialmente dun individuo a outro a través de suero rico en anticorpos.


Inmunidade activa e inmunización
A memoria activa de longa duración é adquirida logo da infección, pola activación das células T e B. A inmunidade activa pode ser tamén xerada artificialmente, a través da vacinación. O principio no que se basea a vacinación (tamén chamada inmunización) consiste en introducir un antíxeno dun patóxeno para estimular ao sistema inmunolóxico e desenvolver inmunidade específica contra ese patóxeno particular sen causar a enfermidade asociada con ese microorganismo.

Esta deliberada indución dunha resposta inmune é efectiva porque explota a especificidade natural do sistema inmunolóxico. Sendo a enfermidade infecciosa unha das causas máis frecuentes de morte na poboación humana, a vacinación representa a manipulación máis eficaz do sistema inmunolóxico que desenvolveu a humanidade.

Linfocitos B

Os linfocitos B son os leucocitos dos cales depende a inmunidade mediada por anticorpos con actividade específica de fixación de antíxenos. As células B, que constitúen un 30% do total de linfocitos, dan orixe ás células plasmáticas que producen anticorpos.

A activación de linfocitos B é unha combinación da súa proliferación e diferenciación terminal en células plasmáticas. O recoñecemento de linfocitos B non é o único elemento requerido para a activación de células B. Aquelas que aínda non foron expostas a antíxeno, poden ser activadas de xeito dependente ou independente das células T.

Activación dependente de células T

Cando unha célula B inxire un patógeno, adhire parte das proteínas do organismo á proteína do complexo maior. Este complexo é levado á superficie da membrana celular, onde pode chegar a ser recoñecido polos linfocitos T, os cales son compatibles con estruturas similares sobre a membrana dos linfocitos B. Se as estruturas sobre a célula B e T son compatibles, o linfocito T activará ao linfocito B, o cal producirá anticorpos en contra de segmentos que o patógeno leva sobre a súa superficie.

A maioría dos antíxenos son T-dependentes, é dicir, requieren cooperadores para a produción máxima de anticorpos. Cun antíxeno T-dependente, o primeiro sinal provén do entrecruzamiento do antíxeno e o receptor da célula B, e o segundo sinal vén dunha co-estimulación que provén unha célula T. Os antígenos T-dependentes conteñen proteínas sobre as células B que son presentadas a células T chamadas TH2. Cando unha célula B procesa e presenta o mesmo antíxeno á célula TH, esta segrega citocinas que activan á célula B. Estas citocinas producen a proliferación e diferenciación en células plasmáticas. A xeración de células de memoria ocorre en resposta a antíxenos T-dependentes.

Linfocitos T

Os linfocitos T constitúen o 70% de todos os linfocitos e son os responsables de coordinar a resposta inmune mediada por células, así como de realizar funcións de cooperación para que se desenvolvan todas as formas de respostas inmunes, incluída a resposta de produción de anticorpos polos linfocitos B. Os linfocitos T poden ser diferenciados dos linfocitos B e das células asasinas pola presenza dun receptor especial na superficie da membrana chamado Receptor de linfocitos T (TCR). A T da denominación provén do timo, que é o órgano máis importante da diferenciación destas células a partir de células nai do sistema linfático.

Os linfocitos T son os responsables da inmunidade celular, é dicir, atacan e destrúen directamente aos antíxenos ou ás células que os portan (mediante os linfocitos T asasinos ou T killer), suprimen a resposta inmunolóxica global (linfocitos T supresores) e amplifican e regulan os compoñentes do sistema inmune (linfocito T cooperador e T CD4).

Inmunidade Adaptiva: Linfocitos

O sistema inmunitario adaptativo desenvolveuse nos vertebrados primitivos e permite unha mellor resposta inmunitaria e tamén a existencia dunha memoria inmunolóxica, lembrando cada patóxeneo pola sinatura do seu antíxeno. A resposta inmunitaria adaptativa é caracterísitca para cada antíxeno e require o recoñecemento dos antíxenos foráneos durante o proceso coñecido como presentación antíxena. A especificidade do antíxeno permite producir respostas que se adaptan a patóxenos específicos ou a células infectadas por patóxenos. A habilidade para establecer esas respostas permanece no organismo por "células de memoria". Se un patóxeno infecta un organismo máis de unha vez, esas células específicas de memoria elimínao rapidamente.

Linfocitos

As células do sistema inmunitario adaptativo son un tipo especial de leucocitos, chamados linfocitos. As células B e as células T son os principais tipos de linfocitos e derívanse das células nai hematopoiéticas da médula ósea.
Tanto as células B como as células T conteñen moléculas receptoras que recoñecen albos específicos. As células T recoñecen un obxectivo externo, como un patóxeno, só despois que os antíxenos (pequenos anacos do patóxeno) foran procesados.

Índice

1- Mecanismos de defensa
1.1- Inespecíficos
1.2- Específicos: O Sistema Inmunitario

2- Inmunidade adaptativa: Linfocitos
2.1- Linfocitos T
2.2- Linfocitos B

3- Memoria inmunolóxica

4- Desordes da inmunidade humana

5- Inmunoloxía de tumores

6- Historia da inmunoloxía - Paul Ehrlich

7- Bibliografía

Mecanismos de defensa inespecíficos

A cutícula dunha folla, o exoesqueleto dun insecto, a casca dun ovo ou a pel son exemplos de barreiras mecánicas que constitúen a primeira liña de defensa contra a infección. Non obstante, os organismos non poden pechar as cancelas totalmente ao su medio externo e existen outros sistemas que protexen as aberturas do corpo tales como os pulmóns, intestinos e o sistema xenitourinario. Nos pulmóns, a tose e os esbirros expulsan mecanicamente os patóxenos e outros elementos irritantes para o aparato respiratorio. O fluxo de lágrimas e urina expele mecanicamente os patóxenos, mentres a secreción de mucosidade polo aparato respiratorio e dixestivo serve para atrapar microorganismos.

Sistema inmunitario

O sistema inmunitario é o conxunto de mecanismos que no interior dun organismo teñen a finalidade de protexelo das doenzas, identificando e eliminando os axentes patóxenos. Debe detectar unha gran variedade de axentes, desde virus ata vermes parasitos, e precisa distinguilos das súas propias células e tecidos para ser eficaz, ademais os patóxenos adáptanse e evolucionan para infectaren con éxito o organismo hóspede.

Para sobrevivir, diversos organismos desenvolveron mecanismos para recoñecer e neutralizar patóxenos. Mesmo os organismos unicelulares simples, como poden ser as bacterias, posúen un sistema de enzimas para protexerse das infeccións virais. Outros mecanismos inmunitarios básicos desenvolvéronse nas antigas células eucariotas permanecendo nos seus modernos descendentes, como plantas, peixes, reptis e insectos. Entre eses mecanismos están os péptidos coñecidos como defensinas, a fagocitose e o sistema do complemento. Mecanismos máis sofisticados desenvolvéronse máis recentemente coa evolución dos vertebrados. Os sistemas inmunitarios dos vertebrados consisten en varios tipos de proteínas, células, órganos e tecidos que interactúan nunha rede elaborada e dinámica. Como parte desta resposta máis complexa, os sistema dos vertebrados adáptanse para recoñeceren os patóxenos concretos con maior eficacia. O proceso de adaptación crea memorias inmunolóxicas e permite unha mellor protección en futuros encontros con eses patóxenos. Este proceso de adquirir inmunidade é a base da vacinación.