Linfocitos B

Os linfocitos B son os leucocitos dos cales depende a inmunidade mediada por anticorpos con actividade específica de fixación de antíxenos. As células B, que constitúen un 30% do total de linfocitos, dan orixe ás células plasmáticas que producen anticorpos.

A activación de linfocitos B é unha combinación da súa proliferación e diferenciación terminal en células plasmáticas. O recoñecemento de linfocitos B non é o único elemento requerido para a activación de células B. Aquelas que aínda non foron expostas a antíxeno, poden ser activadas de xeito dependente ou independente das células T.

Activación dependente de células T

Cando unha célula B inxire un patógeno, adhire parte das proteínas do organismo á proteína do complexo maior. Este complexo é levado á superficie da membrana celular, onde pode chegar a ser recoñecido polos linfocitos T, os cales son compatibles con estruturas similares sobre a membrana dos linfocitos B. Se as estruturas sobre a célula B e T son compatibles, o linfocito T activará ao linfocito B, o cal producirá anticorpos en contra de segmentos que o patógeno leva sobre a súa superficie.

A maioría dos antíxenos son T-dependentes, é dicir, requieren cooperadores para a produción máxima de anticorpos. Cun antíxeno T-dependente, o primeiro sinal provén do entrecruzamiento do antíxeno e o receptor da célula B, e o segundo sinal vén dunha co-estimulación que provén unha célula T. Os antígenos T-dependentes conteñen proteínas sobre as células B que son presentadas a células T chamadas TH2. Cando unha célula B procesa e presenta o mesmo antíxeno á célula TH, esta segrega citocinas que activan á célula B. Estas citocinas producen a proliferación e diferenciación en células plasmáticas. A xeración de células de memoria ocorre en resposta a antíxenos T-dependentes.